BLOGİZM

"Sana geldim, umut türkü dilimde, Köpük köpük, arzu arzu sevdiğim. Sana geldim, yolun teri alnımda, İnci inci, dizi dizi sevdiğim. Zaman zaman, hâl hâl okundu merak, Elif elif, tel tel dokundu merak. Hasret nasıl çizdi alnımı bir bak, Satır satır, yazı yazı sevdiğim. Yayla yayla, yol yol düştüm kapına, Umut umut, kul kul düştüm kapına. Gel dökül ömrümün sırsız kabına, Damla damla, sızı sızı sevdiğim."

"sana olmayan özlem bir şeye benzemiyor -bilinir ben yoğun içki severim ne kavurucu ne umursanmaz ne de bir şey kuyruksuz uçurtma gibi sokaktan biri geçiyormuş gibi başka bir özlemin öznesi sanki aşk bazan imkansız görünür kişiye hepten biten birinden sonra yeni bir duygu ilişkisi ister inanın ister inanmayın dayanılmaz bir hüzün verir insana öyle bir hüzün dağ başında bir otunki -ömrümde rastladığımı varsaydığım birtakım duyguları anlattımsa bundan ne çıkar ki bir de şu var elbet jale'nin özlemi nereye bilemem bir özlemin saçmalığını eleştirerek yalnız bir baharda bahar akşamında akşamın kendisinden başka nereye varabilirim ki hangi erince hangi hangi işte ne varsa bu bütün elimdeki avucumdaki."

"Mutsuzlukdan söz etmek istiyorum Dikey ve yatay mutsuzluktan Mükemmel mutsuzluğundan insansoyunun Sevgim acıyor Biz giz dolu bir şey yaşadık Onlarda orada yaşadılar Bir dağın çarpıklığını bir sevinç sanarak En başta mutsuzluk elbet Kasaba meyhanesi gibi  Kahkahası gün ışığına vurup da öteden beri yansımayan Yani birinin solgun bir gülden kaptığı frengi Öbürünün bir kadından aldığı verem Bütün işhanlarının tarihçesi sevgim acıyor Yazık sevgime diyor birisi  Güzel gözlü bir çocuğun bile  O kadar korunmuş bir yazı yoktu Ne denmelidir bilemiyorum sevgim acıyor Gemiler gene gelip gidiyor Dağlar kararıp aydınlanacaklar Ve o kadar Tavrım bir çok şeyi bulup coşmaktır Sonbahar geldi hüzün İlkbahar geldi kara hüzün Ey en akıllı kişisi dünyanın Bazen yaz ortasında gündüzün sevgim acıyor Kimi sevsem Kim beni sevse  Eylül toparlandı gitti işte  Ekim filanda gider bu gidişle  Tarihe gömülen koca koca atlar Tarihe gömülür o kadar."

işten değil aşk şiiri yazmak ilk sözü bir bulsam mermer desem değil biliyorum bi dakka desem değil ceketimi verir misin değil birden önümde bir yaz günü açılıyor bahçede kuruyan çamaşırların yere değdiği koşup kaldırıyorum uçlarını eriğin yaprakları değiyor yüzüme değsin varsın hepsi geçer nasılsa kuzey buz denizinde beyaz bir gemi hatırlıyordur ilk seferini oralara aşk bir sonbahar kimliğinde sürdürüyor egemenliğini birden bir bakıyoruz ki her şey yerli yerinde otobüsler tirenler yerinde dükkânlar yerli yerinde acılar yerli yerinde çamaşırlar yerli yerinde.

  1.  "Ölülere yakılan ağıtlar ölmekle kaybettikleri umutlaradır aslında." (syf 38) 2.  "Ölüm ve zaman daima bir yardımlaşma içindedir. Zaman yavaştan alırken, ölüm çarçabuk bitirir işini." (syf 41) 3. "nasıl geçer mevsim nasıl neyle ölçülür yokluğunun takviminde?" (syf 51) 4. “Felsefe aslında bir hasrettir, kendini her yerde evinde hissetme isteğidir.” Novalis 5. "Göç sadece geride bir şeyler bırakıp denizler aşmak, yabancılar arasında yaşamak demek değil, aynı zamanda dünyanın anlamını yerle bir etmek, en sonunda da insanın kendisini saçma, gerçek-dışı bir dünyaya bırakması demektir." (syf 62) 6. “Şunu da eklemeli ki, çağımızda yalnızca kendi hayatlarımızı değil, çağımızın özlemlerini de yaşamaktayız.” (syf 75) 7. "Mutlu çağlar değil, yalnızca mutlu anlar vardır." (syf 78) 8. "Düşen bir ağacın düşme anından sonra gelen sessizlik bir ölüm ardından gelen sessizliğe benzer. " (syf 84) 9. "Yeryüzü insana en dolaylı bir dill...

  1.  "İçinde bir kavga olduğu belliydi; ama zihni henüz bu kavgaya karışmıyordu." (syf 8) 2.  "Sen yalnız büyük ve acı sözler söylemekte ustasın.” (syf 13) 3. "İnsanı, yalnız insanı anlatın bana, insanı sevin." (syf 32) 4. "Düşünmek için kalpsiz olmak gerekir, sanıyorsunuz. Hayır, düşünmeyi besleyen sevgidir." (syf 32) 5. "Hiçbir şeyden umudu kesmemeli. İnsan kendini bir bıraktı mı yandı!" (syf 42) 6. "Tarih ona yalnızca insanlığın ne kadar zavallı olduğunu öğretmişti: Bir dönemde insanlık felaketlere uğruyor, mutluluğunu yitiriyordu; sonra bütün gücüyle çalışıp çabalamaya koyuluyor, iyi günlere kavuşmak için türlü cefalara katlanıyordu. Nihayet tarihin bir döneminde insanlık rahata kavuşacak gibi oluyor; artık tarihin kendisi de rahat edecek, diyorsunuz. Nerede? Tekrar işler bozuluyor; her şeyin altı üstüne geliyor; insanoğlu yeniden çalışıp çabalamaya başlıyordu... Güzel günler bir türlü sürmüyor; hayat değişiyor, her şey durmadan bi...

" Her yere yetişilir    Hiçbir şeye geç kalınmaz ama   Çocuğum beni bağışla   Ahmet Abi sen de bağışla   Boynu bükük duruyorsam eğer   İçimden öyle geldiği için değil   Ama hiç değil   Ah güzel Ahmet abim benim   İnsan yaşadığı yere benzer   O yerin suyuna, o yerin toprağına benzer   Suyunda yüzen balığa   Toprağını iten çiçeğe   Dağlarının, tepelerinin dumanlı eğimine   Konyanın beyaz   Antebin kırmızı düzlüğüne benzer   Göğüne benzer ki gözyaşları mavidir   Denize benzer ki dalgalıdır bakışları   Evlerine, sokaklarına, köşebaşlarına   Öylesine benzer ki   Ve avlularına   (Bir kuyu halkasıyla sıkıştırılmıştır kalbi)   Ve sözlerine    (Yani bir cep aynası alım-satımına belki)   Ve bir gün birinin adres sormasına benzer   Sorarken sorarken üzünçlü bir görüntüsüne   Camcının cam kesmesine, dülgerin rende tutmasına   Öyle bir cı...