"vahşi bir bitki gibi kendi zehriyle çürümeyi ayrılıklar öğretti bana yüzümdeki buz buharlanıyor camların saydam kayıtsızlığında bakışlarım dalgın çivi, ölü pencere daha dündü herşey zamandaki inkâr mı, bendeki yarılma mı dünyayı bu kadar değiştiren herkesin gözü önünde şimdi var oluş kuşkulu, sessizlik tehlike, anılar cinnet değerinde yaralı bir hayvan nasıl sığamazsa dünyalara inanç tazeler gibi etimden taşıyorum parçalana parçalana biri öksürecek olsa apartıman aralığında kapılara fırlıyorum içimi çarpa çarpa sonra alt katların birinde kapanan kapı kopmuş bir halat öylece duruyor yokluğun ağzında salonun ortasında kara tabut sessizliğin bütün gücüyle bana bakan bir ölü kadar kayıtsız, zalim şu siyah eşya gün boyu tuzaktaki bir hayvan gibi bakıyorum çalsa, çalsa, bir çalsa bazen başkaları arıyor, bazen kötü bir şaka ucuzluğunda: yanlış numara günler, geceler, saatler, aylar zamanın ne olduğunu en çok ayrılıklar öğretti bana merdivende ayak sesleri içimin kapıları açılıyor her se...
Yaşadığımızı anlamak için hayata da bir ayraç koyup nefes almak lazım bazen