BLOGİZM

                                            Toprak, hayatı sevdirir                                                      Sonra unutturur.*    Önce kaysı ağacı kurudu. İlkyazlar dallarında el çırparken ortasından ayrılıverdi bir gün. Annem ürperdi. Karardı. Dua etti. Pınardan su taşıdı. Avlunun dört köşesinde üzerlik yaktı. Kaysı küçüldü küçüldü, biraz acıya, biraz serçelere, biraz da annemin yemenisine benzeyen bir boşluğa dönüştü. Yayığın ipi bir zaman sallandı o boşlukta. Annem kirpiklerini silerek bahçeye sarmaşık gülleri dikti. Akasya ağacını kucakladı. Gülhatmileri öptü. Domateslerle konuştu. Delice kuşlarına türkü söyledi. Ay ışığından kandiller yaktı. Çocuklarına okumuş insan hikâyeleri anlattı.    Bahç...

1.  "Caddeler bu yükü nasıl kaldırır Tanrım Bu kalabalık fazla Bu akşam fazla Bu yağmur fazla." (syf 9) 2.  "İnsan sevgisiz Tanrım nasıl yaşar Bunca arzudan sonra Bunca büyüden sonra Bunca gözyaşından sonra." (syf 9) 3.  "Zaman Tanrım nasıl büyütür bizi Güzellik olmasa Yalnızlık olmasa Unutmak olmasa Ölümü insan nasıl kabul eder Tanrım Ağaçlar yaşarken Bulutlar yaşarken Çocuklar yaşarken." (syf 10) 4.  "Sokak lambaları bir gönül yarasıdır, pencerelere de yollara da aynı kederle vurur." (syf 11) 5.  "İnsan geçmişini sevmeden yaşayamazmış." (syf 21) 6.  "İnsan iyiliği öğrenmeden bilirmiş de, kötülük için zaman gerekirmiş." (syf 22) 7.  "Önce insana inanıyor insan. Sonra harflere, seslere, renklere." (syf 23) 8.  "İnsan erken öğreniyor gözyaşını." (syf 23) 9.  "Babam öldü. Gökyüzü yere indi. Babam, sustuğu bütün sözleri götürdü. Toprağın ...